Centrum „Spycimierskie Boże Ciało” w Spycimierzu, zaprojektowane przez prof. dr. hab. inż. arch. Bartosza Hungera z Łodzi, zostało uhonorowane dwiema prestiżowymi nagrodami architektonicznymi – ogólnopolskim tytułem „Budowa XXI Wieku” oraz europejską nagrodą New European Bauhaus Prizes 2026.

Podwójny sukces potwierdza wyjątkową wartość projektu, w którym współczesna architektura harmonijnie łączy się z historycznym krajobrazem, lokalną tradycją i potrzebami społeczności.

10 września 2026 roku na Zamku Królewskim w Warszawie, podczas jubileuszowej XXX edycji Ogólnopolskiego Konkursu „Modernizacja Roku & Budowa XXI wieku”, Centrum „Spycimierskie Boże Ciało” otrzymało tytuł „Budowa XXI Wieku” w kategorii „Obiekty kultury”. Wyróżnienie przyznano inwestycji zrealizowanej przez Gminę Uniejów, której autorem jest prof. Bartosz Hunger.

Niewiele ponad miesiąc później projekt odniósł kolejny, tym razem międzynarodowy sukces. 15 października 2026 roku w Brukseli Gmina Uniejów została laureatem New European Bauhaus Prizes 2026 za projekt „Spycimierz Living Heritage Hub”, zwyciężając w kategorii „New European Bauhaus Boost for Small Municipalities”. Nagroda ta stanowi szczególne wyróżnienie dla przedsięwzięć łączących trzy podstawowe wartości Nowego Europejskiego Bauhausu: piękno, zrównoważony rozwój oraz dostępność i włączenie społeczne.

Centrum powstało w Spycimierzu, niewielkiej miejscowości położonej w pobliżu Uniejowa, o niemal tysiącletniej historii i unikatowym, objętym ochroną konserwatorską układzie przestrzennym. Wieś znana jest przede wszystkim z ponad dwustuletniej tradycji układania kwietnych dywanów podczas procesji Bożego Ciała, wpisanej w 2021 roku na Listę reprezentatywną niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości UNESCO.

Zaprojektowanie obiektu przeznaczonego do prezentacji i ochrony tego niezwykłego dziedzictwa stanowiło szczególne wyzwanie architektoniczne. Nowy, stosunkowo duży budynek musiał zostać wprowadzony w kameralną przestrzeń historycznej wsi, zdominowaną przez niewielką zabudowę mieszkalną i gospodarczą, bez naruszenia jej charakteru i historycznej tożsamości.

Kluczową decyzją projektową prof. Bartosza Hungera było podporządkowanie architektury kontekstowi miejsca, zamiast poszukiwania efektownej, autonomicznej formy. Autor świadomie zrezygnował z formalnej demonstracyjności na rzecz kompozycji wyrastającej z lokalnych tradycji budowlanych i historycznego układu przestrzennego Spycimierza.

O wartości architektury Centrum decyduje nie spektakularność formy, lecz trafność podjętych decyzji projektowych, umiejętność odczytania charakteru miejsca i konsekwencja w realizacji przyjętej koncepcji. Istotnym walorem projektu jest również jego program funkcjonalny, wykraczający poza tradycyjne rozumienie muzeum. Centrum zostało pomyślane jako przestrzeń prezentacji niematerialnego dziedzictwa kulturowego, ale jednocześnie jako miejsce codziennych spotkań, edukacji, integracji i aktywności mieszkańców. W budynku znajdują się sale wystawiennicze, przestrzenie interaktywne, pomieszczenia edukacyjne, sala wielofunkcyjna, zaplecze gastronomiczne oraz przestrzenie przeznaczone do organizacji wydarzeń kulturalnych.

Projekt prof. Bartosza Hungera jest przykładem świadomego poszukiwania równowagi pomiędzy ochroną dziedzictwa a współczesnością. Zachowując szacunek dla zastanego kontekstu, wprowadza do niego nowe funkcje, nową jakość przestrzeni publicznej i nowe możliwości rozwoju społecznego oraz kulturalnego.